In de tijd vóór WhatsApp, of überhaupt een mobiele telefoon, moest je het doen met afspraken die je gewoon onthield, een vaste ontmoetingsplek en het vertrouwen dat iedereen wel zou opdagen. Mijn moeder vertelt er nog graag over. Zelf kan ik het me bijna niet meer voorstellen; mijn puberjaren zagen er namelijk heel anders uit…
Als puber voelde WhatsApp soms meer als een digitale enkelband dan als een handige app. Elke zaterdagavond was hetzelfde ritueel: rond acht uur sprong ik op mijn oude rammelbak van een fiets, een versleten ding waarvan hooguit twee versnellingen nog hun best deden. Twintig minuten trappen door verschillende dorpen richting mijn vriendinnen. Daar begon de avond met indrinken, voordat we later de stad introkken. Nog geen half uur onderweg begon mijn telefoon al te trillen: mijn vader wilde weten of ik veilig was aangekomen. Twee uur later, terwijl ik net een Malibu-cola zero achterover had geslagen, opnieuw: “Alles goed?” En rond drie uur ’s nachts, als ik nog steeds niet had laten weten dat ik veilig bij een vriendin was blijven slapen, begon de telefoon alweer te rinkelen. Niet om te pesten, maar uit pure bezorgdheid.
Toen ik mijn moeder vertelde over het contact met mijn vader via WhatsApp, moest ze hard lachen. “Dat deden wij in de jaren 80 toch heel anders”, zei ze. Plannen maken met vriendinnen gebeurde op school of bij de volleybalclub. Je moest er maar op vertrouwen dat iedereen zou komen. Geen appjes, geen blauwe vinkjes en geen live-locatie om te checken wie al onderweg was. Toch kwam iedereen opdagen. “In mijn jonge jaren was de discotheek in ons dorp het vaste ritueel, de plek waar je elkaar elke week weer tegenkwam”.
Tegenwoordig is niets nog hetzelfde. Overal staan we met die telefoon in onze hand, alsof hij met secondelijm aan ons vastzit. Berichten vliegen heen en weer, groepsapps stromen vol en je voelt constant de druk om meteen te reageren. Het is alsof de wereld niet even kan wachten. Juist daardoor begonnen de blauwe vinkjes me nerveus te maken. “Heeft hij mijn bericht wel gelezen? Of negeert hij mij nou expres?” In mijn moeders jongeren jaren lag de spanning ergens anders: zou je vriendin verschijnen in de discotheek of eindigde je op de dansvloer met een vreemde jongen die je ’s avonds mee naar huis nam?
Naar mijn mening was vroeger alles spannender en gezelliger. Plannen maken was een avontuur en je leefde echt in het moment. Geen constante notificaties, geen locatietracking, gewoon: afspraak is afspraak. Heel eerlijk? Daar zou ik nu soms best een stukje van terug willen.
Zin in meer van die herkenbare OHJA’s?