Hoe Barry en Gerarda elkaar terugvonden zonder hulp van een telefoon of internet
Terug in de jaren negentig was het een stuk ingewikkelder om iemand terug te vinden nadat je diegene de hele dag gesproken had op een festival. Zonder naam, vast telefoonnummer en adres kon je wel fluiten naar een volgend gesprek met het meisje van je dromen… In de jaren 90 ging liefde gepaard met geduld en verbeelding. Een tijd waarin een brief, een cassettebandje of een toevallige ontmoeting genoeg kon zijn om elkaar weer terug te vinden. Iets wat bij Barry en Gerarda in 1994 werkelijkheid werd.
Een festival en een tentje
Een donderdagavond in augustus 1993 wordt Gerarda (51) opgebeld door een vriendin. Of ze mee wil naar het Flevo Festival dat de twee opvolgende dagen plaatsvindt. De dag erna ligt ze in een tentje met twee andere meiden. Grinnikend zegt ze: “Eigenlijk was het al helemaal niets voor mij om naar zo’n festival te gaan. Lag ik daar met z’n drieën in zo’n klein tentje.”
Waar Gerarda het maar niets vond om met z’n drieën in een tentje te liggen, stond Barry (53) te popelen om heen te gaan. Hij ging speciaal voor het bandje Iona – de Britse progressieve rockband die elementen uit folk, etnische muziek en ambient combineerde. Inmiddels zijn de bandleden uit elkaar maar Barry’s cd-lade staat er nu nog steeds vol mee.
De ontmoeting
Eenmaal op het festival waren beide partijen onwetend in de buurt van elkaar. Gerarda was in haar eentje in een gebouw beland zonder haar vriendinnen.“Ik weet niet meer waar mijn vriendinnen waren, maar ik stond daar gewoon alleen.” Ook dat was eigenlijk niets voor Gerarda. “Ik ben niet iemand die zomaar ergens alleen naartoe gaat,” zegt ze.
Opeens stond Barry daar voor Gerarda haar neus met de vraag hoe laat het was. Hij wilde namelijk het bandje zien waar hij speciaal voor gekomen was. “Ik zag haar staan en toen dacht ik: wat een modepoppetje,” zegt Barry. Met de intentie van: ik vind haar er wel leuk uitzien, dacht hij te vragen hoe laat het was. Hij dacht vast een snauwend antwoord terug te krijgen. Zij leek in zijn ogen te hoog gegrepen. Lachend zegt hij: “Ja, dat liep toen toch even anders.” Tegen verwachting in bleven ze een tijdje staan praten.
Een klik en een afscheid
De twee hadden direct een klik. “Het voelde meteen vertrouwd, iets wat ik nog nooit bij een andere jongen had gevoeld,” vertelt Gerarda, terwijl je haar ziet terugdenken aan het festival. Muziek was hun grote raakvlak. Iets waarover de twee uren over in gesprek waren. Het festival kwam ten einde en het contact tussen de twee ook. Ze hadden namelijk geen contactgegevens van elkaar. Barry was Gerarda nog gaan zoeken vlak voordat iedereen zijn tent ging inpakken en het volle terrein zou gaan verlaten. Hij baalde van zichzelf dat hij geen gegevens had gevraagd.
De zoektocht via papier
Bij thuiskomst bleef ze in zijn hoofd ronddwalen. Gerarda woonde voor haar studie in Rotterdam en Barry woonde in Alkmaar. De afstand hield hem toen tegen. Tot het moment dat hij zijn vader over Gerarda vertelde. “Mijn vader zei: ‘Als het echte liefde is, maakt de afstand niets uit.’” Barry noemt dat, het moment waarop hij besefte dat hij er werk van moest gaan maken.
Hij kon zich nog herinneren dat de broer van Gerarda de voorzitter was van een fanclub van de band IQ. Ook las hij hetzelfde magazine als Barry: een symfo-magazine. Dus besloot Barry een advertentie in dat blad te zetten en een brief te schrijven naar de fanclub. “Ik had twee leden een brief gestuurd, want ik dacht: ik kan er niet op één gokken.” De broer van Gerarda ontvangt de brief en belt haar op. Tot zijn verbazing krijgt hij antwoord. En zo vindt hij haar terug, via papier. “Hoe romantisch is dat?” lacht Gerarda. “Hij had me echt opgezocht.”
Brieven, telefoons en cassettebandjes
Vanaf dan begint hun contact opnieuw. Ze schrijven lange brieven, bellen via de vaste lijn, spreken af en toe eens af en sturen elkaar cassettebandjes met hun favoriete muziek. “Af en toe had ik wel zoiets van: hij stuurt deze nummers op met een reden.”
Maar waar het voor Barry al lang en breed duidelijk is dat hij verliefd is, blijft er bij Gerarda twijfel hangen. “Op een gegeven moment begon ik wel steeds meer gevoelens te krijgen, maar ik wilde de vriendschap niet riskeren.” Tijdens een vakantie weet ze het zeker: “Ik begon hem echt te missen en toen wist ik het zeker.”
Een telefoontje dat alles verandert
Eenmaal thuisgekomen van de vakantie belt ze Barry op. Barry schrikt als hij haar stem hoort. “Ik dacht dat ze wilde zeggen dat ze er klaar mee was. Ik had zelfs al een afscheidsbrief klaarliggen omdat ik het niet meer trok,” zegt hij. “Gelukkig heb ik die nooit verstuurd.”
Dat telefoontje verandert alles. Het is 1994, een jaar na hun eerste ontmoeting. Hun relatie groeit. “Muziek bracht ons samen en hield ons bij elkaar,” zegt Gerarda. Barry lacht: “En het grappige was dat we daarna nog eens samen naar de cd-winkel zijn gegaan die het blad verkocht waar mijn advertentie in stond.” De werknemers vonden dat erg leuk om te zien.
Liefde met een vleugje volharding
Inmiddels zijn Barry en Gerarda al tientallen jaren samen. Hun verhaal begon met een toevallige vraag en groeide dankzij doorzettingsvermogen, hoop en een beetje ouderwetse romantiek. Waar anderen zonder contactgegevens konden fluiten naar het meisje van hun dromen, heeft Barry haar toch gevonden.
In de woorden van Barry zelf:
“Mijn vader had gelijk. Als het echte liefde is, maakt afstand niets uit.”
Benieuwd naar meer OHJA verhalen?