Kun je het je nog herinneren? De tijd dat de televisie nog een meubelstuk was. Zo’n stevige beeldbuis, vaak nog zonder afstandsbediening. Het was de tijd dat je als gezin elke avond naar de tv keek. Na het eten nog even netjes de tafel afruimen, een kopje koffie zetten en dan gezellig met elkaar voor de buis. Echt iets om naar uit te kijken.
Terwijl de huiskamer nog rook naar het avondeten, plofte je op de bank. Eerst kijken in de tv-gids of het Nederland 1 of 2 werd. Daarna nestelde je je met wat drinken en iets lekkers. Het hoorde allemaal bij dat vaste tv-moment.
De avond begon met het achtuurjournaal en daarna kwam het reclameblok, vaste prik. Niemand zapte weg, want reclames waren in die tijd mini-verhalen op zich. De herkenbare deuntjes bleven dagen in je hoofd hangen en op het schoolplein werd erover gepraat alsof het de nieuwste aflevering van een serie was. Thuis was het een sport om als eerste te raden welke reclame er op kwam; vaak had je aan één woord of een flits van een gezicht al genoeg om het juiste merk te herkennen.
Tijdens programma’s zelf waren er nog geen reclames, dus juist die blokken vóór en na het nieuws trokken alle aandacht. Loekie tussendoor bracht een vrolijke, onschuldige sfeer in de huiskamer. En stiekem hoopte je altijd dat ‘die ene’ reclame weer langskwam.
Tegenwoordig gaat tv-kijken heel anders. Reclames zitten overal tussen en worden vooral als irritant gezien. Je hoeft niet meer op een bepaald tijdstip klaar te zitten, want alles is terug te kijken. Toch blijven de reclames van vroeger hangen. Ze brengen je in één klap terug naar de tijd dat je met het hele gezin op de bank zat, wachtend in spanning of jouw favoriete reclame voorbij zou komen.
Wil je nóg meer OHJA-momenten?