OHJA! Verhalen om te onthouden.

Ik was trots, maar hield altijd een beetje afstand  

Begin jaren 80 klonk er ineens een nieuwe stem in de Nederlandse popmuziek: rauw, eerlijk, vol levenservaring. Met Bloedend Hart zette De Dijk zichzelf op de kaart. Wat volgde was een muzikale reis vol melancholie, kameraadschap en herkenbare teksten. Maar achter die bekendheid leefde ook het leven thuis. Sander van der Lubbe, de jongere broer van zanger Huub, die van dichtbij meemaakte hoe die roerige jaren zijn familie en hemzelf vormden. ..

De kunst van cassettebandjes opnemen 

Het is 1989. De klok tikt richting acht uur en uit de speakers van Radio 10 Gold klinkt de stem van een vrolijke dj die de hits van de week aankondigt. In de woonkamer zit Anja, een lege TDK-cassette in de recorder, vinger zwevend boven…

Homoseksueel zijn in de jaren ’80 en ’90 – het verhaal van Jan Jelle van Hasselt

Weet je nog? AIDS, de homohaat van Anita Bryant, het lied Luister Anita, de Gay Games. Allemaal elementen die centraal stonden in het homoseksueel zijn in de jaren tachtig en negentig.

Jan Jelle van Hasselt (65) neemt ons mee naar deze periode, waarin hij niet alleen zijn plek in de wereld zocht, maar ook zijn geaardheid ontdekte. Het waren jaren van vrijheid en verandering, maar ook van strijd en onbegrip…..

In de tijd vóór WhatsApp, of überhaupt een mobiele telefoon, moest je het doen met afspraken die je gewoon onthield, een vaste ontmoetingsplek en het vertrouwen dat iedereen wel zou opdagen. Mijn moeder vertelt er nog graag over. Zelf kan ik het me bijna niet meer voorstellen; mijn puberjaren zagen er namelijk heel anders uit… 

Terug in de jaren negentig was het een stuk ingewikkelder om iemand terug te vinden nadat je diegene de hele dag gesproken had op een festival. Zonder naam, vast telefoonnummer en adres kon je wel fluiten naar een volgend gesprek met het meisje van je dromen…
In de jaren 90 ging liefde gepaard met geduld en verbeelding. Een tijd waarin een brief, een cassettebandje of een toevallige ontmoeting genoeg kon zijn om elkaar weer terug te vinden. Iets wat bij Barry en Gerarda in 1994 werkelijkheid werd…..

Je kunt het je vast nog herinneren. Dagen waarop het kantoor gevuld was met het geratel van typemachines. Je vingers vlogen over de toetsen, het papier rolde langzaam omhoog en bij elke fout greep je naar de Tipp-Ex. Met als resultaat dat er aan het einde van de dag die vertrouwde witte rand onder je nagels zat. Totdat er opeens iets nieuws verscheen. Geen papier meer, geen bel aan het eind van elke regel, maar een apparaat dat….

Vrijheid, chaos en magie. De Roxy was uitgaan zoals het nu niet meer kan. Het was in de jaren 80 en 90 één van de meest iconische clubs van Amsterdam. Een plek waar alles kon, niets te gek was en waar iedereen zich vrij voelde. Drieoud-RoXY-gangers delen hun herinneringen met ons.

De RoXY: meer dan alleen een club 

Esther van Gulek (54) was zeker twee tot drie keer per week in de RoXY te vinden.. Dat begon toen ze zestien was, tijdens een vriendinnenvakantie op Ibiza. Daar hoorde ze voor het eerst acid house. 

Terug in Nederland hoorden ze over de RoXY, waar precies dat nieuwe muziekgenre werd gedraaid. Daar móesten ze heen. “Voor mij is de RoXY sindsdien helemaal verbonden aan die nieuwe muziekstijl…….”

Kun je het je nog herinneren? De tijd dat de televisie nog een meubelstuk was. Zo’n stevige beeldbuis, vaak nog zonder afstandsbediening. Het was de tijd dat je als gezin elke avond naar de tv keek. Na het eten nog even netjes de tafel afruimen, een kopje koffie zetten en dan gezellig met elkaar voor de buis. Echt iets om naar uit te kijken….

Weet je nog hoe het voelde om van school naar buiten te rennen, met de zon op je gezicht en een koekje in je hand? Voor Brigitte waren die middagen magisch. Geen afspraken, geen schema’s, alleen de straat, de pony’s, de karretjes en eindeloze fantasie. In dit persoonlijke verhaal neemt ze je mee terug naar haar jeugd in de jaren ’80, naar de geur van kampvuur, het getik van springtouwen en de vrijheid die alleen een kind buiten kon beleven….